Mucc: Shion

Еве ме мене после некое време со нова рецензија овој пат се работи за новиот албум на еден од моите омилени јапонски рок бендови (поточно eroguro-kei) MUCC-Shion .

1.	Suion
2.	Fukuro no Yurikago
3.	Nuritsubusu nara Enji
4.	Fuzz
5.	Game
6.	Flight – Album ver. -
7.	Anjebel
8.	Chiisana Mado
9.	Semishigure
10.	Shion
11.	Karawasure
12.	Shiva
13.	Libra -Album ver. -

Албумот е полн со изненадувања иако некои од песните ги знаеме од порано ( Libra, Flight, Fuzz) .Почетокот на албумот, песната Suion, е акустичен и амбиентален. Има некоја своја длабочина која потоа се претопува во семи-фолклорната, мелодична и агресивна Fukurono Yurikago која разбива со својата певност и јака мелодија. Песната делува помалку и мрачно поготово на почетокот кога вокалот пројдува по некакви филтри.

Уште по агресивна и по жестока е песната Nuritsubusu nara Enji. Таа е мелодична како скоро секоја песна на Муку . Енергините рифови на гитари и гласот на Тетсуору ја праваат оваја песна доста интересна и аутентична. Рефренот е ултра-мелодичен и се оделува од песната со таа негова мелодичност и има некаква посебна доза на агресивност во него.

Песната FUZZ остана не променета. Мелодична со некои денс ритам од осумдесетите и сензибилниот глас на Тетсуору. За разлика од незе песната Game е поспора , по тажна и со многи интересни строфи и беквокали а во незин контраст покрај Fuzz е ставена и песната Flight која беше предходно издадена како сингл. Незината весела ска атмосфера го разведрува помалку темното расположение на албумот.

Anjebel ми е една од омилените песни на албумот. Не само што има некоја скоро па и пиштава мелодија која што ствара ведрина туку му дава шанса на Тетсуору да не насмее со своите високи вокали во рефренот .

Chiisana Mado го враќа темното расположение на албумот. Интересна балада со нешто помалце мелодичност од предходните песни. Semishigure е по енергична од предходната но како да е продолжение на предходната балада иако е доста по жестока и по мелодична и со некоја своја разиграност.

Shion песната по која албумот го добил името. Почнува со доста мистика која се развлекува низ целиот алвум. Можеби ради прекривените вокали а можеби ради тоа што самата мусика има таков тон.

Мелодична, но лесна. Така би ја опишал Sorawasure. Таа како и својата предходничка е окружена со мистика и украсена со преубав , мелодичен и помалце крикав рефрен.

Shiva ни ја враќа енергијата и жестината со своите метал рифови и баш кога ке помислите дека тука нема да се најдат акустични инструменти се уфрлува цел асамбл. Темпото некако ја губи својата жестина и песната останува како некоја сенка во однос на другите. Но затоа на крај е ставена дефинитивно најдобрата песна на албумот која што ке ве одушеви (доколку веќе не сте ја слушнале). Песната од епски размери – Libra.